ผง β-SiC ขนาด 2-3 μm สำหรับเซรามิกซิลิคอนคาร์ไบด์แบบจับยึดด้วยไฟฟ้าสถิต (ESC)

ผง β-SiC ขนาด 2-3 μm สำหรับเครื่องจับชิ้นงานแบบไฟฟ้าสถิต (ESC) เซรามิกซิลิคอนคาร์ไบด์

ผงเบตาซิลิคอนคาร์ไบด์ หรือที่รู้จักกันในชื่อซิลิกอนคาร์ไบด์ (β-SiC หรือ 3C-SiC) ผง β-SiC บริสุทธิ์สูง 4N/5N ขนาดอนุภาค 2-3 ไมโครเมตร เหมาะสำหรับการผลิตชิ้นส่วนเซรามิก เช่น ESC ในกระบวนการผลิตเซมิคอนดักเตอร์ ESC ไม่ใช่เซรามิกที่เป็นฉนวนอย่างเดียว แต่ต้องมีคุณสมบัติควบคุมความต้านทานกึ่งตัวนำ คุณสมบัติทางไดอิเล็กตริกที่สม่ำเสมอ ความต้านทานต่อพลาสมา และคุณสมบัติทางความร้อนและเชิงกลแบบไอโซโทรปิก เพื่อให้มั่นใจได้ว่าการสัมผัสกับเวเฟอร์มีความสม่ำเสมอ มีความแตกต่างพื้นฐานระหว่างผง β-SiC (ซิลิกอน 3C-SiC) และ α-SiC (ซิลิกอน 4H/6H-SiC) ในด้านกิจกรรมการเผาผนึก คุณสมบัติทางไฟฟ้าแบบไอโซโทรปิก และการควบคุมการเจือปน

1. โครงสร้างทรงลูกบาศก์ช่วยให้คุณสมบัติทางไฟฟ้า ความร้อน และทางกลเป็นแบบไอโซโทรปิก

β-SiC มีโครงสร้างผลึกแบบลูกบาศก์ซิงค์เบลนด์ ซึ่งช่วยขจัดปัญหาการพึ่งพาการวางแนวผลึกที่พบใน α-SiC แบบหกเหลี่ยม
ใน α-SiC แบบหกเหลี่ยม ค่าการนำไฟฟ้าและความร้อนจะแตกต่างกันอย่างมากขึ้นอยู่กับการวางแนวผลึก สำหรับ ESC (อุปกรณ์ยึดจับไฟฟ้าสถิต) พื้นผิวทั้งหมดต้องมีแรงยึดจับไฟฟ้าสถิตที่สม่ำเสมอและอัตราการกระจายประจุที่คงที่ การเปลี่ยนแปลงใดๆ ในแรงยึดจับอาจทำให้เวเฟอร์บิดเบี้ยว ในขณะที่การสะสมประจุที่ไม่สม่ำเสมออาจทำให้เกิดประกายไฟ
ระบบผลึกแบบลูกบาศก์ของ β-SiC ช่วยให้ค่าคงที่ไดอิเล็กตริก กระแสรั่วไหล และความต้านทานคงที่สม่ำเสมอทั่วทั้งระนาบ ทำให้การยึดจับมีความสม่ำเสมอสำหรับทั้งอุปกรณ์ยึดจับไฟฟ้าสถิตแบบคูลอมบ์และแบบจอห์นเซน-ราห์เบค (JR) งานวิจัยแสดงให้เห็นว่าการใช้ผง β-SiC ช่วยให้ได้ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานสัมพัทธ์ (RSD) น้อยกว่า 5% สำหรับแรงยึดจับทั่วทั้งพื้นผิวเวเฟอร์ได้ง่ายขึ้น

2. ประสิทธิภาพการเผาผนึกสูงขึ้น: ผงละเอียดพิเศษช่วยให้เกิดการอัดแน่นเกือบเต็มที่และได้โครงสร้างจุลภาคที่ละเอียดและสม่ำเสมอ

β-SiC เป็นเฟสที่ไม่เสถียร มีความหนาแน่นของข้อบกพร่องในโครงสร้างผลึกสูง และมีพลังงานพื้นผิวสูงกว่า α-SiC อย่างมาก ผงซิลิคอนคาร์ไบด์ทรงลูกบาศก์ขนาดเล็กกว่าไมครอนหรือระดับนาโน มีพื้นที่ผิวจำเพาะสูง ซึ่งเป็นแรงผลักดันที่แข็งแกร่งสำหรับการแพร่กระจายในระหว่างกระบวนการเผาผนึก ประการแรก การเผาผนึกในเฟสของเหลว (LPS-SiC) ช่วยให้ได้ความหนาแน่นสูงและโครงสร้างจุลภาคแบบละเอียดที่อุณหภูมิต่ำ พื้นผิว ESC ที่มีโครงสร้างแบบละเอียดแสดงความเรียบที่เหนือกว่าและมีรูพรุนบนพื้นผิวน้อยลงหลังจากการขัดเงา ซึ่งช่วยลดการปนเปื้อนของอนุภาคในระหว่างการกัดด้วยพลาสมา ซึ่งเป็นพารามิเตอร์การควบคุมคุณภาพที่สำคัญสำหรับ ESC ที่ใช้ในอุปกรณ์กัด นอกจากนี้ เฟสเบต้าจะเปลี่ยนเป็นเฟสอัลฟาในระหว่างกระบวนการเผาผนึก การเปลี่ยนแปลงนี้ช่วยให้สามารถควบคุมการเติบโตของเกรนและส่งเสริมการละลายและการตกตะกอนของอะตอมภายในเฟสของเหลว ดังนั้น วิศวกรจึงสามารถควบคุมขนาดเกรนและการกระจายตัวของเฟสขอบเกรนได้อย่างแม่นยำ
เมื่อใช้สารช่วยในการเผาผนึกชนิดเดียวกัน ผง β-SiC จะมีอัตราการละลายสูงกว่า ทำให้เกิดเส้นทางนำไฟฟ้าที่ต่อเนื่องและควบคุมได้ ในทางตรงกันข้าม ผง α-SiC มีความเฉื่อยมากกว่าในระหว่างการเผาผนึก ทำให้ต้องใช้ความร้อนสูงกว่า และทำให้ยากต่อการได้โครงสร้างจุลภาคที่มีขนาดเม็ดละเอียดสม่ำเสมอ

3. ช่องว่างพลังงานที่แคบลงและช่วงการเจือสารที่กว้างขึ้นช่วยให้สามารถควบคุมความต้านทานของสารกึ่งตัวนำได้อย่างแม่นยำ ซึ่งจำเป็นสำหรับ ESCs

– ช่องว่างพลังงานของ β-SiC อยู่ที่ประมาณ 2.36 eV เมื่อเทียบกับ 3.0 eV สำหรับ 6H-α-SiC และ 3.2 eV สำหรับ 4H-α-SiC
– การเติมไนโตรเจน (แทนที่คาร์บอน) ใน β-SiC ส่งผลให้พลังงานการแตกตัวเป็นไอออนของตัวให้ลดลง (~60 meV เมื่อเทียบกับ ~100–155 meV สำหรับ 6H-α-SiC) ทำให้ง่ายต่อการได้คุณสมบัติกึ่งตัวนำชนิด n ที่เสถียรและทำซ้ำได้ ESC โดยทั่วไปทำงานในช่วงความต้านทาน 10⁸ ~ 10¹² Ω·cm (ชนิด JR) ซึ่งต้องการกระแสรั่วไหลขนาดเล็กที่ควบคุมได้เพื่อกระจายประจุตกค้าง จึงป้องกันไม่ให้เวเฟอร์ติดกับแท่นหรือเลื่อน/กระโดดระหว่างกระบวนการปล่อย เมื่อใช้ผง β-SiC สารเจือปนจะกระจายตัวอย่างสม่ำเสมอทั่วพื้นผิวของอนุภาค นั่นทำให้การควบคุมช่วงค่าความต้านทานเป้าหมายให้คงที่ในระหว่างการผลิตจำนวนมากทำได้ง่ายขึ้น ในทางกลับกัน การเติมสารเจือปนใน α-SiC นั้นมีความท้าทายมากกว่า และค่าความต้านทานของมันมีแนวโน้มที่จะแปรผันอย่างมากระหว่างแต่ละล็อตการผลิต

4. ความต้านทานต่อการกัดกร่อนของพลาสมาและความเสถียรทางเคมีสำหรับสภาพแวดล้อมในห้องกัดเซาะ

β-SiC ที่มีความบริสุทธิ์สูงมีพันธะโควาเลนต์ที่แข็งแรง ส่งผลให้อัตราการกัดเซาะเมื่อสัมผัสกับพลาสมาที่มีฟลูออรีน (F-based) หรือคลอรีน (Cl-based) ต่ำกว่า Al₂O₃ หรือ AlN อย่างมาก
ในเซรามิก SiC ที่มีความหนาแน่นสูงซึ่งผลิตจากผง β-SiC ที่ละเอียดมาก เฟสบริเวณขอบเกรนสามารถออกแบบให้ทนต่อการกัดกร่อนได้ ทำให้พื้นผิวมีความเสถียร ทนต่อการหลุดลอกหรือการเกิดอนุภาค แม้จะสัมผัสกับพลาสมาซ้ำๆ
นอกจากนี้ ค่าสัมประสิทธิ์การขยายตัวทางความร้อน (CTE) ของ SiC ยังใกล้เคียงกับของแผ่นเวเฟอร์ซิลิคอนมากขึ้น ซึ่งช่วยลดความเครียดจากความร้อนระหว่างการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิ จึงช่วยลดการเสียรูปของเวเฟอร์และความเสี่ยงต่อการแตกร้าวในแท่นยึดไฟฟ้าสถิต (ESC) ที่สำคัญ β-SiC เหมาะอย่างยิ่งสำหรับการผลิตวัสดุที่มีความหนาแน่นสูง มีเกรนละเอียด และมีรูพรุนน้อยที่สุด ซึ่งช่วยลดอัตราการกัดเซาะที่เกิดจากพลาสมาในระดับโครงสร้างจุลภาคได้อย่างมีประสิทธิภาพ

5. ข้อดีของผงละเอียดพิเศษ: ความพรุนต่ำ ขัดเงาได้ละเอียดเหมือนกระจก และมีโครงสร้างนำไฟฟ้า/ฉนวนที่สม่ำเสมอ

การใช้ผง β-SiC ละเอียดพิเศษที่มี SiC 99.99% ทำงานร่วมกับเฟสผลึก β เพื่อให้ได้ประโยชน์หลายประการ:
1. ขนาดอนุภาคเล็กและความหนาแน่นในการบรรจุสูง ส่งผลให้เกิดรูพรุนละเอียดภายในชิ้นงานดิบ ส่งผลให้มีอัตราส่วนรูพรุนปิดต่ำมากหลังการเผาผนึก
2. การปรับขนาดเกรนช่วยให้สามารถขัดผิวให้มีความเรียบระดับนาโนเมตร ซึ่งช่วยให้แนบสนิทกับเวเฟอร์และปรับปรุงความสม่ำเสมอของแรงยึดเกาะไฟฟ้าสถิต
3. เครือข่ายการนำไฟฟ้ามีความสม่ำเสมอมากขึ้น สามารถลดความเสี่ยงของการเกิดประกายไฟหรือการแตกตัวของฉนวนที่อาจเกิดขึ้นจากกลุ่มวัสดุนำไฟฟ้าที่กระจุกตัวอยู่เฉพาะ
ที่ มาตรฐานอุตสาหกรรม: สูตร ESC เชิงพาณิชย์โดยทั่วไปใช้ผง β-SiC ละเอียดพิเศษที่มีความบริสุทธิ์สูง (0.2–0.8 μm) ร่วมกับสารช่วยในการเผาผนึก เช่น Y-Al-O หรือ Y-Si-C โดยผ่านกระบวนการเผาผนึกแบบเฟสของเหลวในบรรยากาศไนโตรเจน

6. ข้อควรพิจารณาสำหรับการนำไปใช้ในทางปฏิบัติ

β-SiC เป็นเฟสที่ไม่เสถียร การสัมผัสกับอุณหภูมิสูงกว่า 1700 °C เป็นเวลานานอาจกระตุ้นให้เกิดการเปลี่ยนเฟสจาก β-SiC เป็น α-SiC พร้อมกับการเปลี่ยนแปลงปริมาตรเล็กน้อย หากกระบวนการผลิตไม่ได้รับการควบคุมอย่างเข้มงวด อาจนำไปสู่การเกิดรอยแตกขนาดเล็กหรือการเสียรูปของโครงสร้าง ดังนั้น โปรโตคอลการเผาผนึกสำหรับ ESCs (แท่นยึดไฟฟ้าสถิต) จึงต้องได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะสำหรับผง β-SiC ซึ่งเกี่ยวข้องกับการควบคุมระดับของการเปลี่ยนเฟส โดยใช้การเปลี่ยนเฟสนั้นเองในการควบคุมโครงสร้างของเกรน แทนที่จะพยายามยับยั้งการเปลี่ยนเฟสโดยสิ้นเชิง
ในขณะที่ α-SiC มีความเสถียรที่อุณหภูมิสูงและนำความร้อนได้ดีกว่า แต่ก็มีข้อเสียคือมีกิจกรรมการเผาผนึกต่ำและมีคุณสมบัติทางไฟฟ้าที่ไม่เป็นเนื้อเดียวกันอย่างมาก ดังนั้น โดยทั่วไปจึงไม่เหมาะสำหรับ ESCs ซึ่งต้องการกระแสรั่วไหลที่สม่ำเสมอและควบคุมได้ (แม้ว่าจะต่ำ) ในทางกลับกัน α-SiC มักสงวนไว้สำหรับชิ้นส่วนต่างๆ เช่น ตัวรับความร้อนหรือหัวฉีดน้ำ ซึ่งการนำความร้อนสูงเป็นข้อกำหนดหลัก

โดยสรุปแล้ว เฟสลูกบาศก์ของ β-SiC ให้คุณสมบัติทางไฟฟ้าแบบไอโซโทรปิก พลังงานกระตุ้นสำหรับการเจือปนที่ต่ำกว่า และกิจกรรมการเผาผนึกที่สูงกว่า การใช้ผงละเอียดของ β-SiC ช่วยให้สามารถผลิตชิ้นส่วนที่มีโครงสร้างจุลภาคละเอียด หนาแน่นสูง และพื้นผิวขัดเงาที่มีข้อบกพร่องน้อยที่สุด ซึ่งช่วยให้สามารถควบคุมกระแสรั่วไหลระดับต่ำของ ESC ได้อย่างเสถียร และรับประกันการยึดแผ่นเวเฟอร์ที่สม่ำเสมอทั่วทั้งพื้นผิว นอกจากนี้ยังตรงตามข้อกำหนดที่เข้มงวดของห้องกัดเซาะเซมิคอนดักเตอร์ รวมถึงความต้านทานต่อการกัดกร่อนของพลาสมาและการปนเปื้อนของอนุภาคต่ำ เนื่องจากความไม่เป็นไอโซโทรปิกทางผลึกศาสตร์และความยากลำบากโดยธรรมชาติในการเจือปน α-SiC จึงไม่เหมาะสมที่จะใช้เป็นวัสดุหลักสำหรับ ESC

Send your message to us:

Scroll to Top